Ο Γιώργος Λακκοτρύπης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 30 Μαΐου 1970. Ο πατέρας του Αντώνης Λακκοτρύπης κατάγεται από την Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας  και η μητέρα του Ειρήνη (το γένος Παχίτα) από τον Ασώματο Κερύνειας. Είναι νυμφευμένος με τη Χριστιάνα (Καρή) και έχουν δύο κορούλες, τη Μαρίνα και την Αγγελίνα οι οποίες είναι δίδυμες 9 χρόνων. Είναι απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής Λευκωσίας. Σπούδασε και απέκτησε το πρώτο του πτυχίο το 1991 στα Mathematics & Computer Science από το Πανεπιστήμιο του Keele, Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1995 , με υποτροφία του Fulbright, αποκτά  μεταπτυχιακό τίτλο ΜΒΑ από το Πανεπιστήμιο του Colorado Ηνωμένων Πολιτειών. 

Την επαγγελματική του σταδιοδρομία την άρχισε το 1991 από την εταιρεία Ιωάννου & Παρασκευαίδη, όπου για δύο χρόνια διετέλεσε υπεύθυνος του τμήματος Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του παραρτήματος της εταιρείας στη Βεγγάζη της Λιβύης. Αφού ακολούθησαν οι σπουδές του στις ΗΠΑ, επέστρεψε στην Κύπρο και το 1996 προσλήφθηκε στην IBM στη θέση του υπεύθυνου για το δίκτυο μεταπωλητών. Στην IBM εργάστηκε για 6χρόνια και το Μάρτιο του 2002 προσλαμβάνεται στη Microsoft ως Διευθυντής Ανάπτυξης, με εντολή να προωθήσει και να αναπτύξει τις εργασίες της εταιρείας στην Κύπρο και τη Μάλτα. Στα χρόνια που ακολούθησαν προήχθη σε Διευθύνοντα Σύμβουλο της Microsoft Κύπρου & Μάλτας, θέση που κατείχε μέχρι το2011. Το Νοέμβριοτου2011 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή Δημοσίου Τομέα της Microsoft  Κεντρικής & Ανατολικής (ΚΑΕ) Ευρώπης (σε 27 χώρες)  με έδρα την Κύπρο, θέση που κατήχε μέχρι σήμερα.  Πέραν από τα επαγγελματικά του καθήκοντα στη Microsoft, μεταξύ του 2007 και 2011 διετέλεσε Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κυπριακής Εταιρείας Προσέλκυσης Επενδύσεων (CIPA), ενώ από το 2009 μέχρι σήμερα είναι Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Δημόσιας Εταιρείας Φυσικού Αερίου (ΔΕΦΑ).

Ως Πολιτιστικός Όμιλος του ευχόμαστε καλή αρχή και καλή επιτυχία στα καινούρια του καθήκοντα!

Kεφάλαιο 3 – Μέρος 2

Είναι άνοιξη και τα λουλούδια του σχολείου είναι φορτωμένα άνθη.  Τα πουλιά πετούν από το ένα δέντρο στο άλλο και μας ξεκουφαίνουν από τα κελαηδίσματα.  Οι ημέρες μεγάλωσαν και είναι τόσο ηλιόλουστες που είναι χαρά Θεού να τις ζει κανείς. Δειλά δειλά βγάζουμε τις μάλλινες ζακέτες μας και κάποτε τυλίγουμε τα μανίκια μας ψηλά πάνω από τους αγκώνες.  Στην τάξη ανοίγουμε τα μεγάλα παράθυρα τα οποία είναι καθημερινά στολισμένα με μικρά βάζα με αγριολούλουδα. Τα βάζα αυτά φροντίζουν να τα στολίζουν οι διάφορες υπεύθυνες ομάδες των μαθητών.  Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μπουκαλάκια μαρμελάδας, πλυμένα και καθαρισμένα από το χαρτί τους.  Επειδή το νερό στο χωριό είναι λιγοστό και μεταφέρεται από τη βρύση για τις ανάγκες των νοικοκυριών, ελάχιστοι χωριανοί διατηρούν κήπους στα σπίτια τους.  Γι’αυτό τα απογεύματα πολλά παιδιά τρέχουμε στους κάμπους για να μαζέψουμε πολύχρωμες λαλέδες, σκυλάκια, παπαρούνες και ροζ πετεινούς για το στόλισμα του σχολείου μας. 

To πρώτο μου σχολικό έτος πέρασε τόσο γρήγορα, με εντυπωσιακές εμπειρίες, ενθουσιασμό, χαρά, αλλά και συχνά με κάποιες ανησυχίες!

Στο διάλειμμα του σχολικού προγράμματος ακουμπισμένη σε ένα ψηλό δέντρο της αυλής του σχολείου, κοιτάζω τους μαθητές των μεγάλων τάξεων με πόση αγάπη και φροντίδα ασχολούνται με το σχολικό κήπο. 

Από τρεις μήνες τώρα έχουν σκαλίσει ο καθένας ένα μικρό ορθογώνιο λασάνι του κήπου, το καλλιέργησαν με σιδερένιες κτενιές και μάζεψαν τις μικρές πέτρες.  Ακολούθως έσπειραν διάφορα λαχανικά, τα πότισαν με το ραντιστήρι, τα φρόντιζαν και τα ξεχόρτιζαν μέχρι να βλαστήσουν και να μεγαλώσουν.  Καθημερινά ήταν για μένα η μεγαλύτερη χαρά κατά τις επισκέψεις μου στο χώρο αυτό να βλέπω πόσο μεγάλωναν τα φυτά αυτά μέρα με τη μέρα. Πιο πολύ όμως χαίρονται και τα θαυμάζουν οι μαθητές που εργάστηκαν με τόσο ζήλο όλον αυτόν τον καιρό.  Με την προτροπή του διευθυντή του σχολείου κόβουν τον καταπράσινο κόλιανδρο, τη ρόκα, τα μαρούλια κ.α. και τα τοποθετούν μέσα σε μεγάλα ψάθινα καλάθια.  Στη συνέχεια θα τα περάσουν από τους δρόμους του χωριού για να τα πουλήσουν στους χωριανούς για τις ανάγκες τους.  Με τα λεφτά που θα πάρουν, το σχολείο θα δημιουργήσει ένα ταμείο για τα μικρά έξοδα των μαθητών του.  Έτσι από μικροί, όλοι οι μαθητές μπαίνουν στο χώρο της πληρωμένης εργασίας και γεύονται την χαρά της αμοιβής των κόπων τους.

Έχει καλοκαιρέψει για τα καλά και μερικοί μαθητές φέρνουν στο σχολείο μοσχομυρισμένες κόκκινες τομάτες και αγγουράκια τα οποία συνοδεύουν με το ψωμί και τις ελιές που τρώνε κατά τα διαλείμματα. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα δεν υπάρχουν θερμοκήπια γι αυτά τα λαχανικά.  Αυτός είναι ο λόγος που το καλοκαίρι έχουν τόσο ωραία μυρωδιά και νοστιμιά.  Στην αρχή κοστίζουν λίγο ακριβά γι αυτό δεν μπορούν να τα αγοράζουν όλες οι οικογένειες του χωριού, αλλά στη συνέχεια που χαμηλώνουν οι τιμές, μπορούν να τα προμηθεύονται και οι φτωχοί.  Πόσο μου αρέσει να παίρνω μια φέτα χωριάτικου ψωμιού και να την απολαμβάνω με βούτυρο και κομμένες τομάτες!  Τα φαγητά μας είναι υγιεινά διότι δεν υπάρχουν τσιπς, γαριδάκια, μπισκότα και σοκολάτες που είναι βλαβερά. Όσο για τα φρούτα, τα μήλα και οι μπανάνες είναι σπάνια.  Υπάρχουν όμως λίγα σύκα και ρόδια που παράγονται σε μερικές αυλές των σπιτιών του χωριού. 

Είμαι τώρα πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και πολύ περήφανη για τις γνώσεις μου.  Έμαθα να διαβάζω άνετα από το αναγνωστικό μου και να υπολογίζω εύκολα το κόστος των διάφορων μικρών πραγμάτων που αγοράζω για τη μητέρα.  Ξέρω ακόμη να συγκρίνω μεταξύ των αδελφιών μου ποιός τρώει τις περισσότερες ελιές, τις κούννες των αμυγδάλων και τα μικρά φρούτα.

Η μεγαλύτερη μου χαρά είναι ότι ο πατέρας πλήρωσε για τη συνδρομή ενός περιοδικού «Η Ζωή του Παιδιού» το οποίο εκδίδεται κάθε μήνα και το περιμένω με τόση ανυπομονησία κάθε φορά που έρχεται ο ταχυδρομικός σάκος.  Οι φάκελοι του ταχυδρομείου έρχονται σε ένα μεγάλο σφραγισμένο στερεό ρούχινο χακί σάκο, τον οποίο φέρνει ένας από τους ιδιοκτήτες των λεωφορείων του χωριού από το Ταχυδρομείο της Λευκωσίας. Υπεύθυνος για την αλληλογραφία αυτή είναι ο καφετζής κ. Ιωσήφ, ο οποίος διατηρεί καφενείο στο κέντρο του χωριού και έχει τους περισσότερους πελάτες λόγω του εξαιρετικού κυπριακού καφέ που φτιάχνει σε ζεστό άμμο (ουτσάκι).  Έτσι, όταν το βράδυ ο πατέρας επιστρέφει από το καφενείο, συχνά κρατεί στο χέρι ένα φάκελο με γράμμα από κάποιο ξενιτεμένο (τους θείους μου από το εξωτερικό ή την αδελφή μου και αργότερα από τον αδελφό μου) και κάποτε το περιοδικό μου.  Χαίρομαι ιδιαίτερα να ανοίγω τους φακέλους και να διαβάζω δυνατά τα γράμματα για να ακούει η μητέρα μου που δυσκολεύεται λίγο να διαβάζει τους διάφορους γραφικούς χαρακτήρες.  Συχνά με βάζει να της διαβάζω ένα γράμμα δυο και τρεις φορές.  Μόλις πάρουμε ένα γράμμα, το βράδυ η μητέρα θέλει να γράψει την απάντηση.  Κάθομαι τότε κοντά της και μου υπαγορεύει τί να γράψω.  Δυσκολεύομαι λίγο να το συντάξω διότι μιλά στην κυπριακή γλώσσα και τα υπαγορεύει με ακανόνιστη σειρά και λίγο μπερδεμένα.  Κάποτε ξεχνά κάτι και με βάζει να σχίσω το γράμμα και να ξαναρχίσω από την αρχή.  Σχεδόν πάντα η κατάληξη είναι «ξέχασα να σου γράψω ότι ...».  Στο τέλος είναι τα διάφορα ονομαστικά χαιρετίσματα από όλους τους συγγενείς, φίλους και μερικούς χωριανούς.

Αυτό όμως δεν συμβαίνει με τον πατέρα μου.  Προτιμά να γράφει μόνος του τις επιστολές του με τα ωραία του γράμματα.  Συνηθίζει να γράφει και στις δυο πλευρές της κόλλας για οικονομία στο βάρος του φακέλου και τις εσωκλείουμε μαζί.  Τα Χριστούγεννα φέτος, για πρώτη φορά, έγραψα εγώ τις ευχές στους ξενιτεμένους μας στις χριστουγεννιάτικες κάρτες.  

Σήμερα οι δάσκαλοι μας άφησαν πολλές ώρες στην αυλή επειδή συνεδριάζουν για τους βαθμούς που θα μας βάλουν στους σχολικούς μας ελέγχους.  Η βαθμολογία είναι Α, Β, Γ και Δ.  Είναι πολύ προσβλητικό για κάποιο μαθητή να βαθμολογηθεί με Δ διότι αυτό σημαίνει ότι δεν προάγεται σε μεγαλύτερη τάξη.  Αυτό συμβαίνει πολύ σπάνια αλλά σε ένα αριθμό 75-80 μαθητών συνέβη να μείνουν στην ίδια τάξη 5 μαθητές.  Τα παιδιά αυτά είναι πολύ λυπημένα αλλά αυτό γίνεται για το καλό τους.  Όταν επαναλάβουν τα μαθήματα της ίδιας τάξης θα έχουν τη δύναμη να προχωρήσουν αργότερα χωρίς οποιαδήποτε κενά.

Ξέρω ότι αύριο θα πάρουμε τους ελέγχους μας και αγωνιώ πολύ για τη βαθμολογία μου παρόλο που ήμουν καλή μαθήτρια.  Ζήτησα κάποια λεφτά από τους γονείς μου και αγόρασα ένα μικρό δώρο για τον κάθε δάσκαλο του σχολείου που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σαπούνι για το μπάνιο ή ένα μπουκάλι πολύ φτηνής κολόνιας.

Ξημερώνει η επόμενη μέρα και τρέχω στο σχολείο με πολλή ανυπομονησία.  Οι δάσκαλοι κάνουν μια ομαδική μικρή γιορτή με τραγούδια και ποιήματα και κατά τις μεσημεριανές ώρες μάς φωνάζουν ένα-ένα και μας δίνουν τους ελέγχους, ανακοινώνοντας δυνατά τη βαθμολογία του καθενός από μας.  Συνήθως φωνάζουν πρώτα τους μαθητές που πήραν Α και συνεχίζουν με τους χαμηλότερους βαθμούς.  Σαν όνειρο που δυσκολεύομαι να πιστέψω, ακούω το δικό μου όνομα και το Α από τους πρώτους και τρέχω με χαρά να πάρω τον έλεγχο.  Τελειώνει η γιορτή σε λίγο και κρατώ τον έλεγχό μου στο χέρι χωρίς φάκελο. Σε λίγα λεπτά βρίσκομαι τρεχάτη στο σπίτι να τον δείξω στους γονείς μου.  Βλέπω ενθουσιασμένη τη χαρά και την ικανοποίηση στο πρόσωπό τους και αισθάνομαι ότι δεν καταχράστηκα τους κόπους και τα έξοδά τους για μένα.

Σήμερα ξημέρωσε μια πολύ όμορφη μέρα.  Μόλις άνοιξα τα μάτια μου, μου πήρε λίγα λεπτά να θυμηθώ ότι έκλεισαν τα σχολεία και έτρεξα να ετοιμαστώ.  Σε λίγο όμως πρόσεξα ότι τα αδέλφια μου κοιμόντουσαν ήσυχα και ξαναπήγα στο κρεβάτι για λίγο.  Αργότερα συνειδητοποίησα ότι οι περιορισμοί που μου επέβαλλαν οι δάσκαλοι έχουν ανασταλεί τώρα για δυο ολόκληρους μήνες.  Αρχίζουν οι καλοκαιρινές διακοπές μου και είμαι ελεύθερη να κάνω το δικό μου πρόγραμμα.  Γελάστηκα όμως διότι λογάριασα λάθος. Για τον πρώτο μήνα θα βοηθώ τους γονείς στα χωράφια, στις δουλειές του σπιτιού και πολύ λίγος ελεύθερος χρόνος θα μου απομένει.  Δεν πειράζει όμως.  Ξέρω ότι μεγαλώνω σε πολυμελή οικογένεια και οι γονείς μου είναι δύσκολο να τα βγάλουν πέρα χωρίς τη βοήθεια των παιδιών τους.  Διαπίστωσα όμως με χαρά ότι οι δουλειές στα χωράφια θα άρχιζαν από την επόμενη μέρα.

Σε λίγο ακούω την καμπάνα της εκκλησίας.  Δεν είναι όμως για το σχολείο αλλά για την καθημερινή λειτουργία.  Ετοιμάζομαι στα γρήγορα και σε 2 λεπτά βρίσκομαι εκεί.  Είναι μετρημένοι οι εκκλησιαζόμενοι.  Μερικές γυναίκες, ως επί το πλείστον γριές και 2-3 γέροι κάθονται στους πάγκους της εκκλησίας κρατώντας στο χέρι το ροδάριο και κουνώντας τα χείλη ευλαβικά.  Όσον αφορά τα παιδιά, ο αριθμός είναι απογοητευτικός.  Δεν πειράζει όμως, για μένα το ίδιο κάνει.  Θα έρχομαι όταν μπορώ για να προσεύχομαι και θα βοηθώ τον ιερέα σε ότι χρειαστεί.  

Επιστρέφοντας από την εκκλησία αντιλαμβάνομαι ότι η μητέρα απουσιάζει από το σπίτι. Ψάχνω για κάτι φαγώσιμο και βγαίνω στη γειτονιά να το απολαύσω.  Δυο τρεις γάτοι με περιτριγυρίζουν και προσπαθούν να αρπάξουν κάτι από τα χέρια μου.  Παίζω λίγο με το σκύλο και βρίσκω άλλα παιδιά για παιγνίδι.  Eίμαστε λίγο κουμπωμένοι και με δυσκολία κάνουμε την ίδια ερώτηση μεταξύ μας:  “Τί βαθμό πήρες στον έλεγχό σου”;  Μερικοί μαθητές διστάζουν να απαντήσουν αλλά τελικά απαντούν.  Εγώ είμαι πολύ περήφανη για το βαθμό μου και ψάχνω για ευκαιρία να τον πω.

Κάποια παιδιά έφεραν σχοινί, άλλοι μπάλα και άλλοι σβώλους.  Ένα κορίτσι φέρνει την καινούρια της κούκλα να την θαυμάσουμε.  Άλλο παιδί φέρνει κάποια χειροποίητα μπουλουκάκια που του τα δώρισαν όταν ήταν άρρωστος.  Δειλά, δειλά, παίζω κι’ εγώ λίγο με τα παιγνίδια τους προσέχοντάς τα όπως τα μάτια μου.  Μετά τους τα επιστρέφω και τρέχω να παίξω σχοινί.  Μερικά αγόρια κρατούν σφενδόνες και κυνηγούν πουλιά στα λιγοστά δέντρα που υπάρχουν στο χωριό.  Οι δάσκαλοι και οι γονείς μας απαγορεύουν στα παιδιά τους το παιγνίδι με τις σφενδόνες αλλά όλοι τις έχουν κρυμμένες στις τζέπες τους.

Ένα ζευγάρι που ήρθε να κατοικήσει από τη Λευκωσία στο χωριό διαμένει στη γειτονιά μου.  Πολύ συχνά αρέσκομαι να είμαι στο σπίτι τους να παρακολουθώ αυτή την προοδευτική γυναίκα να φτιάχνει γλυκά και φαγητά ασυνήθιστα για τις άλλες γυναίκες του χωριού.  Με ρωτά αν θέλω κάτι να με κεράσει και στην άρνησή μου, μου προσφέρει με αγάπη ένα κομμάτι κέικ, λέγοντας μου ότι είναι νόστιμο και θα μου αρέσει.

Ο ήλιος άρχισε να κατεβαίνει χαμηλά στη δύση και σε λίγο αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι.  Στην ανατολή εμφανίζεται δειλά δειλά το φεγγάρι κόκκινο αλλά χωρίς φωτεινότητα. Σιγά σιγά όλοι επιστρέφουμε στα σπίτια μας για να πλυθούμε και να πάρουμε το δείπνο μας.  Προχωρώντας για το σπίτι μου, ακούω φτερουγίσματα και γυρίζω το κεφάλι ψηλά να δω τί συμβαίνει. Βλέπω μια μαύρη νυχτερίδα να πετά τόσο γρήγορα που περιμένω να περάσει και δεύτερη φορά για να καταλάβω περί τίνος πρόκειται.  Μου φαίνεται αποκρουστική και την φοβάμαι λίγο.  Μπαίνω στο σπίτι λίγο ιδρωμένη και με λίγες ενοχές γιατί δεν ήμουν έγκαιρα εκεί να βοηθήσω τη μητέρα στην ετοιμασία του τραπεζιού για το δείπνο.

Συνεχίζεται .........................

 ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΚΡΙΤΑ ΤΗΣ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ  

Από την Έλλη Λιάτσου. 

Ενώ ο ήχος πικρός στα αυτιά μας αντηχεί και από την Κερύνεια αντιλαλεί 

 προσπαθώντας  να κάνει το κλάμα της βουβό , την ορφάνια  μην  φανεί 

 η νύχτα παγερή και σκοτεινή , να κρύψει το  κακό μαντάτο  προσπαθεί , 

περιπλανήθει στης Κερύνειας τα δρομάκια ,απαρηγόρητο, μέχρι να ρθεί, 

δεν επιτρέπει στον σύγχρονο Ακρίτα ,τον μοναδικό της αλάθητο μετρητή 

που έμεινε να την φυλάει , να την κρατά στο οξυγόνο μέχρι τη επιστροφή. 

μα φευγαλέες πια οι λέξεις μaρτυρούν , πως πέταξε για πάντα από εκεί. 

Ανέβηκε στης Ρήγαινας , πήγε στο Βουφαβέντο ,στο Μαρκί, στη Καμπυλή 

γιορτάρης στον Προφήτη Ηλία και ευεργέτης στου Αρχαγγέλου  Μιχαήλ , 

πέρασε σαν άγγελος φύλακας όλων, όπως ήταν εκεί στη κατεχόμενη  γη, 

ελεύθερος  πια ,ο δικηγόρος της Κερύνειας ,  ο Ελλίκος Λιάτσος  ο νικητής 

σαν άγγελος προστάτης   πέταξε ψιλά στους ουρανούς ,σε αιώνια μορφή. 

Έφυγε Κερύνεια μου και ορφάνεψες ,έσβησε  πια  ο φάρος  κάθε ευχής 

 ναι ,στα  αλήθεια σίγησε   η μοναδική, ελεύθερη σου ανθρώπινη  φωνή. 

 Αξέχαστη  βαθυστόχαστη ,ευέλικτη ,όμορφη ποιοτική η ευγενική μορφή 

στου Πενταδακτύλου  τα βουνά , ο νέος γενναίος σταυραετός έχεις γενεί 

σε στολίζουν τα κυκλάμινα, τα γεράνια  , όλα μεθυσμένα  και  το γιασεμί 

 χρώματα και αρώματα ,σε συνοδεύουν στου αιώνιου κόσμου την αυλή. 

στους δυνατούς κτύπους της καρδιάς μας,  η αμφισβήτηση μένει βουβή. 

 η γειτονιά των αγγέλων εμπλουτίζεται σήμερα με την παρουσία σου εκεί, 

η ζωή ωραία και ο θάνατος θλιβερός , τα χείλη μας ψελλίζουν   προσευχή, 

πάντοτε ας σε συνοδεύει, εκεί στην αιώνια γαλήνη την δικαίωση της ψυχής. 

 Συριανοί φυγάδες οι προγόνοι σου μαρτυρούν, Μαρωνίτης πρόσφυγας εσύ 

Έζησες μεγάλη Μαρωνίτικη μορφή, ζεις και θα ζεις στης Κερύνειας την ακτή. 

Η Μαρωνιτική Κοινότητα πενθεί από χθες αργά το απόγευμα.

Έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή, ένα εκλεκτό της τέκνο.

Ο πολυαγαπημένος μας Eλίκκος Λιάτσος, έμελλε να αφήσει την τελευταία του πνοή στο γραφείο του στην Κερύνεια.

Συγκλονιστήκαμε στο άκουσμα του κακού μαντάτου. Έφυγε για πάντα ο Άνθρωπος,

ο ακούραστος  διαπρεπής Δικηγόρος, ο αθόρυβος ευεργέτης, o μεγάλος υποστηριχτής των δικαίων των εγκλωβισμένων μας και των κατεχόμενων χωριών μας,  η ευγενική ψυχή, το καμάρι της οικογένειας Λιάτσου .

Η ανιδιοτελής αγάπη του για τον τόπο του, την οικογένεια του, τη θρησκεία του, χωρίς τελειωμό.

Το κενό της απουσίας του δυσαναπλήρωτο για την πολυαγαπημένη του γυναίκα και το λατρευτό γιό του. Θλίψη στους συγγενείς του,  σε συγχωριανούς του,  σε Μαρωνίτες,  σε Λατίνους, σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους…

Εμείς, ως Πολιτιστικός Όμιλος, του οποίου υπήρξε θερμός φίλος, απλά τον ευχαριστούμε!

Καλό ταξίδι του ευχόμαστε κι ελαφρύ νάναι το χώμα που θα τον σκεπάσει.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ   

  ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Με του πόθου και καημού τις πινελιές,

ένα παράθυρο κρονοίγει.

Με την ευχή και προσευχή μας,

το γλυκοχάραμα της αυγής,

με ροδοπέταλα να ροδίσει ,

το ματωμένο σου κορμί.

Και τότες μόνο, γλυκειά μας νοσταλγία,

αναπαμό θενάβρει,

η λαβωμένη σου ψυχή …

Aνδρέας Φραντζιάς

Του Γιώργου Παρτέλλα

Της Βερόνικας Φραντζιά

ΒΟΡΙΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Μα 'γώ, κάθε χάραμα κι αργά το δείλις,

θα τ' ανοίγω το βορινό μου παράθυρο˙

ν' αντιπαλεύομαι τη λήθη,

χρωματίζοντας -με νύχια και με δόντια-

ξανά και ξανά παλιές μου εικόνες... μην ξεβάψουν!

Ποίηση: Κουμέττος Κατσιολούδης

(Λευκωσία, 6-2-2013)

Της Μαρκέλλας Καρή

Τεράστια επιτυχία σημείωσε η πρώτη Πανμαρωνιτική έκθεση ζωγραφικής με θέμα <Παράθυρο στην επιβίωση από πινελιές Μαρωνιτών>, που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Όμιλος Ασωμάτου και η Νεολαία του Ιδρύματος Ευημερίας Μαρωνιτών, στην Καστελιώτισσα, στις 9-10 Φεβρουαρίου.

 Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Δημάρχου Λευκωσίας κ. Κωνσταντίνου Γιωρκάτζιη, ο οποίος, στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου Μαρωνιτών κ.κ Σουέιφ, του εκπροσώπου των Μαρωνιτών στη Βουλή κ. Χ’’ Ρούσου, του Ιερέα Ιωσήφ Σκέντερ, του Βουλευτή ΑΚΕΛ κ. Παπαγεωργίου, του Βουλευτή ΔΗΣΥ κ. Μάριου Μαυρίδη, του Επιτρόπου Μειονοτήτων του ΔΗΣΥ κ. Φράγκου, των δικαστών κ. Λιάτσου και Χ’’ Τζιοβάνη, του

Προέδρου των Μαρωνιτών Επιστημόνων κ. Καλακουτή, της προέδρου της Κίνησης Γυναικών Ασωμάτου κας Δεσπότη, αντιπροσώπων άλλων οργανωμένων συνόλων και πολλών άλλων προσωπικοτήτων, πολλών νέων της κοινότητας και αρκετών άλλων φίλων, μαζί με τους 23 καλλιτέχνες μας που συμμετείχαν στην έκθεση.

 Την όλη εκδήλωση απαθανάτισε το τηλεοπτικό κανάλι του Λιβάνου ΜΤV. 

 Την εκδήλωση ξεκίνησαν με τραγούδια τα παιδιά του Πολιτιστικού Ομίλου Παύλος στο πιάνο και Τζιουλιάνα στο τραγούδι. Κατασυγκίνησαν τους παρευρισκομένους τραγουδώντας κομμάτια από τα 4 χωριά μας της αείμνηστης Φιλίσιας Χ’’ Χάννα.

 Μετά τους σύντομους χαιρετισμούς, ο Δήμαρχος αποκάλυψε δύο πίνακες με ξεχωριστή σημασία. Την εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Ασώματο, δημιουργία του αείμνηστου Ιωάννη Παρτέλλα κατά τη διάρκεια των σκληρών χρόνων εγκλωβισμού του στον Ασώματο και της εκκλησίας της Παναγίας στον Κορμακίτη, από την χαρισματική ζωγράφο Μαρκέλλα Καρή.

 Σύντομο συγκινητικό χαιρετισμό απεύθυνε και η εγκλωβισμένη ηρωίδα του Ασωμάτου κ. Αιμιλία Παρτέλλα, η οποία εξέθεσε  έργα του αείμνηστου συζύγου της.

 Κατά τη διήμερη διάρκεια της έκθεσης πολύς κόσμος την επισκέφτηκε. Ανάμεσα τους Πρέσβεις ξένων χωρών, Βουλευτές, Δήμαρχοι και πολλές άλλες προσωπικότητες.

 Όλοι έδειχναν κατενθουσιασμένοι και κατάπληκτοι με το υψηλό επίπεδο των έργων των 23 καλλιτεχνών μας.

 Θέματα από την Τοπολαλιά μας, θρησκευτικές μορφές, προσωπογραφίες και πολλά άλλα απεικονούσε το έργο των ζωγράφων μας, σε χαρτί, καμβά και πορσελάνη.

 Νεαρά ταλέντα, αλλά και παλαιότεροι, με έμφυτες δεξιότητες, με έργα εμπνευσμένα από πολλαπλά ερεθίσματα, ταξίδεψαν τους θεατές σε όμορφους κόσμους του ωραίου, της παράδοσης, του πόθου και του νόστου.

 Ο Πολιτιστικός Όμιλος Ασωμάτου, ευχαριστεί θερμά τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας για τη δωρεά διάθεση της αίθουσας, τον Πρόεδρο του Ιδρύματος Ευημερίας κ. Αντώνη Χ’’ Ρούσο καθώς και την Γραμματέα του Πολιτιστικού Ομίλου Έλλη Λιάτσου, για την οικονομική συνεισφορά τους.

 Επίσης ευχαριστεί όλα τα παιδιά του Ιδρύματος Νεολαίας Μαρωνιτών για τη μεγάλη και ανιδιοτελή προσπάθεια που κατέβαλαν για την επιτυχή έκβαση της εκδήλωσης.

 Ένα μεγάλο ευχαριστώ του Ομίλου προς όλους τους καλλιτέχνες που πήραν μέρος στην εκδήλωση.   

 Στην ιστοσελίδα του Ομίλου θα ανοίξουμε παράθυρο για τον κάθε καλλιτέχνη ξεχωριστά, όπου θα εμφανίζονται τα έργα του, με νέες προσθήκες κατά διαστήματα.

 Ο Πολιτιστικός Όμιλος, κοιτάζοντας πάντα ψηλά και ποτέ τα πόδια του, θα συνεχίσει, σε συνεργασία με όσα οργανωμένα σύνολα της Κοινότητας και της Κυπριακής κοινωνίας ευρύτερα το επιθυμούν, το έργο για το όποιο ενετάχθηκε.

 Στην ατέλειωτη σκάλα του πολιτισμού και της τέχνης του Καβάφη, ο Πολιτιστικός Όμιλος ανέβηκε ήδη το πρώτο, μεγάλο και δύσκολο σκαλοπάτι συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα ότι η συνέχεια είναι μακρά και κοπιαστική….

{youtube}CZlgbKgzipo{/youtube}

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΩΝΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ

Διάλεξη προς γονείς

• Πώς να μιλήσω για να με ακούσει το παιδί μου;

• Πώς γνωρίζω ότι με άκουσε; Ότι με κατανόησε;

• Επικοινωνώ μόνο με λόγια ή μιλά και το σώμα, τα χέρια, το βλέμμα;

• Θέλω το καλύτερο για το παιδί μου. Πώς να το καταφέρω;

Απαντήσεις στα πιο πάνω και σε άλλα, ακόμη, στη διάλεξη της κλινικής ψυχολόγου, κ. Δώρας Παπαγεωργίου:

       «Πώς κτίζω ορθή επικοινωνία με το παιδί μου»

την Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 7:00 μ.μ.

στην αίθουσα «Φιλίσα Χατζηχάννα»

στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Μάρωνα.

Σας περιμένουμε … γιατί όλοι θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας!

Η έκθεση Μαρωνιτών ζωγράφων και καλλιτεχνών, λαμβάνει σάρκα και οστά. Αυτό που ο Πολιτιστικός Όμιλος Ασωμάτου Αρχάγγελος Μιχαήλ προανήγγειλε και υποσχέθηκε δύο χρόνια πριν, μετά από συνεχή προεργασία με αρκετούς καλλιτέχνες, γίνεται πραγματικότητα. 

Από κοινού και σε συνεργασία με την Επιτροπή Νεολαίας του Ιδρύματος Ευημερίας  Μαρωνιτών Κύπρου, η έκθεση λαμβάνει χώρα στις 9-10 Φεβρουαρίου, με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Μάρωνα, στην αίθουσα της Καστελιώτισσας. 

Τα εγκαίνια θα τελεστούν από το Δήμαρχο Λευκωσίας κον Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη, το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου στις 11 π.μ. 

Συμμετέχουν με έργα τους 23 Μαρωνίτες καλλιτέχνες, νέοι και παλαιότεροι, από όλα τα Μαρωνίτικα χωριά. Θα εκθέσουν δημιουργίες τους με πολλαπλού περιεχομένου θέματα όπως  Τοπολαλιά, Θρησκεία, Φύση, Οικογένεια κ.α. 

Όσοι θα έχουν την τύχη να παρευρεθούν στην έκθεση, θα εκπλαγούν από την υψηλή ποιότητα των έργων των καλλιτεχνών μας. 

Κάποιοι αυτοδίδακτοι και κάποιοι επαγγελματίες, αντλούν τις δημιουργικές τους σκέψεις μέσα από τις έμφυτες δεξιότητες και ταλέντο τους. Αυθόρμητα και πηγαία αποτυπώνουν το λιτό, απέριττο και στοχαστικό. 

Εξαιρετικά συγκινητική θα είναι η παρουσία της κας Αιμιλίας Παρτέλλα, της ηρωίδας και αειθαλούς εγκλωβισμένης στον Ασώματο, όπου θα παρουσιάσει έργα του αείμνηστου και λατρευτού συζύγου της Ιωάννη. Έργα καμωμένα με  κάρβουνο και απλά χρώματα σε χαρτόνι, φτιαγμένα κατά τις ατελείωτες ώρες της χειμωνιάτικης μοναξιάς, σαν ήταν εγκλωβισμένος στο αγαπημένο του χωριό Ασώματος. 

Ο κάθε καλλιτέχνης αποτυπώνει  στον  καμβά, στο χαρτί, στην πορσελάνη. Κάτι το μοναδικό, βγαλμένο μέσα από το βαθύτερο είναι του, ταξιδεύοντας το θεατή στην απεραντοσύνη της τέχνης, της ευγενέστερης αυτής πτυχής της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Στηρίξετε με την παρουσία σας την εκδήλωση. Δώστε δύναμη και εμψύχωση στους καλλιτέχνες μας. 

Με το έργο τους προβάλλουν την Κοινότητα μας την πολύπαθη, προσφέροντας μια φωτεινή αχτίδα ελπίδας για το αύριο. Γίνονται το αντίδοτο στην καταχνιά και το σκοτάδι που αφήνει να πλανάται η κοινωνία του ορθολογισμού, το αντίδοτο στην αποξήρανση των λαών, το αντίδοτο στον ψυχικό και πνευματικό μαρασμό.